Կանխասացում

Բաց արմատներով ծառի պես ահա

օրորվում եմ ես անհող օրերում,-

առայժմ լռի՛ր, մի՛ կանչիր ի սեր,

ես դարձի համար դեռ հոգի չունեմ –

որ քեզ Հայտնության ամառ ընծայեմ,

բերկրանքի դաշտեր, ըղձանքների չու,

շնորհեմ ձիրքեր կենաց աստղուհու

եւ ստվերներում ծաղկելու ավյուն:

Դառնության հողմը ճոճում է բունս՝

ասես թաթերով ահեղ Անգեղի,-

ես դեռ հողի մեջ պիտի ամրանամ

կրկին՝ հանց վեմը հուսո տաճարի,

որ դու՝ անցյալից առկայծող իմ սեր,

ճառագես այնտեղ ջահի պես շողուն,

որ սիրո ոսկին չկորչի երբեք

մայրամուտների տղմուտ ջրերում:

29.06.2024

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ